در ادامه مبحث MMC باید خدمت دوستان عزیز عرض شود که زمانیکه ما در داخل MMC حالت Stand Alone را انتخاب می کنیم فقط از اجزای مستقل برای مدیریت کامپیوترها می توانیم استفاده کنیم ولی زمانیکه حالت Extension را انتخاب کنیم یک حالت چند کاره را برای مدیریت سیتم خود انتخاب می کنیم. در حالت کلی به جعبه ابزار ایجاد شده Console و به تشکیلات داخل آن Snap in گفته می شود. به طور مثال زمانی که ما Computer Management را انتخاب می کنیم یعنی در واقع یک Snap in درست کرده ایم.
 (برای ورود به MMC در ران كامپیوتر تایپ كنید MMC-سپس در منو فایل گزینه
 Add remove  snap-in و گزینه Add)
نکته :
 
برای ذخیره کردن ابزارهایمان می توانیم از دو مد استفاده کنیم :
 
1) Author Mode
 
2) User Mode
 
در حالت Author Mode که به صورت پیش فرض این مد فعال است می توانیم Snap in اضافه یا کم کنیم و هر کاری که قرار است با MMC انجام دهیم در این حالت می توانیم انجام دهیم.
 
در حالت User Mode که خود به سه حالت زیر تقسیم می شود :
 
1- Full Access :
 
در این حالت قابلیت اضافه کردن Snap in وجود ندارد و فقط می توانیم Window جدید ایجاد کنیم.
 
2- Limited Access – Multiple Access :
 
در این حالت فقط می توانیم فقط با هر یک از Window ها فقط کار کنیم و قابلیت اضافه کردن وجود ندارد.
 
3- Simple Window – Limited Access :
 
در این حالت امکان ایجاد چیزی از قبیل Window ، Snap in وجود ندارد و فقط می توانیم با یک Window  کار کنیم.
 
 در این جا مبحث MMC رو تمام می کنیم و به قسمت User ها  و Group ها وارد می شویم.
 
به هنگام نصب ویندوز XP دو User ، Guest و Administrator به صورت اتوماتیک بر روی کامپیوتر ایجاد می شوند. دو کاربر فوق را نمی توان پاک نمود ولی می توانیم اسامی آنها را Rename کنیم  و ضمنا Guest User به صورت Default غیرفعال می باشد.
 
در هنگام ایجاد یک User Account باید موارد زیر را رعایت کنیم :
 
1-      اسامی Logon کاربران باید Unique یا منحصر به فرد باشد.
 
2-      به هنگام ایجاد User اسامی User ها بیشتر از 20 کاراکتر نمی تواند باشد.
 
3-      برای ایجاد Account ها از بعضی از کاراکترهای خاص نمی توانید استفاده بکنید ، مانند :
 
\   /  [ ] :  =  ,  +  *  ?  .  <  >
نکته :
 
اسامی کاربران با حروف کوچک و بزرگ تفاوتی ندارد ولی Password تفاوت دارد.
 
در داخل Windows Professional XP فقط می توانیم Local Group بسازیم که این عبارتند از :
 
Built-in Local Group -
 
- Built-in System Group  
 
گروه اول توسط مایکروسافت از قبل پیش بینی شده است که به عنوان Built-in Local Group معرفی می شوند که این گروه ها عبارتند از :
 
1- Administrators :
 
کاربرانی عضو این گروه می توانند هر کاری را بر روی کامپیوتر انجام دهند. زمانی که یک کامپیوتر را عضو domain می نماییم گروه Domain Admins عضو گروه محلی Administrators می گردد.
 
2- Backup Operators:
 
اعضای این گروه قادر خواهند بود که از تمامی فایلهای ویندوز و خود ویندوز و سیستم Backup بگیرند و هم قابلیت Restore داشته باشند.
 
3- Guests :
 
این گروه نسبت به تمامی گروه های دیگر محدودیت بیشتری دارد.
 
4-      Network Configuration Operators :
 
اعضای این گروه می توانند کلیه تنظیمات شبکه را انجام داده و کلیه فرمانهای شبکه را اجرا کنند.
 
5-      Power Users :
 
اعضای این گروه از لحاظ دسترسی یک درجه پایین تر از Administrators می باشند و می توانند User  ایجاد کرده و خصوصیات User ها را تغییر دهند و منابع موجود بر روی کامپیوتر را Share یا به اشتراک بگذارند.
 
6-      Remote Desktop Users :
 
کاربران عضو شده در این گروه می توانند به صورت Remote به کامپیوتر دیگری Logon کرده و آن را مدیریت کنند.
 
7-      Replicator :
 
اعضای این گروه می توانند در محیط شبکه یا در یک Domain عملیات Replication و مدیریت فایل را انجام دهند.
 
8-      Users :
 
در حالت عادی تمامی User ها عضو این گروه می باشند و سطح دسترسی بسیار پایینی دارند.
 
9-      HelpServicesGroup :
 
اعضای این گروه می توانند از کلیه امکانات Help و فرمانهای موجود در داخل آن استفاده کنند و معمولا از این گروه برای ارتباطات جهت پشتیبانی کامپیوتر و مدیریت و اشکال یابی آن استفاده می کنند.

 

در این جلسه همانطور که گفته بودیم در رابطه با برخی دستورات که در TCP/IP استفاده می شوند و دیگر پروتکل های موجود در شبکه صحبت خواهیم کرد.
 
انواع فرمانهای مورد استفاده شده توسط TCP/IP :
 
Ping :
با این فرمان میتوان ارتباط بین یک کامپیوتر با کامپیوتر دیگر را بررسی نمود.پینگ یكی از مهم ترین دستورات عیب یابی شبكه است.با استفاده از پینگ م یتوانیداز روشن بودن یك كامپیوتر مطلع شوید.همچنین با استفاده از دستور پینگ و استفاده از سوئیچ a می توان نام یك دستگاه را با استفاده از ای پی اش بدست اورد.
 
IPconfig :
با استفاده از این فرمان تنظیمات مربوط به پروتکل TCP/IP را می توان مشاهده نمود و با استفاده از سوئیچ /All  می توان اطلاعان بیشتری از این پروتکل را بدست آورد.
 
Netstat :
با استفاده از این برنامه می توان کلیه ارتباطات پروتکل TCP/IP را مشاهده نمود و با استفاده از سوئیچ – na می توان کلیه پورت های باز کامپیوتر را مشاهده نمود.
 
Tracert :
با استفاده از این فرمان می توان تمام Node های موجود بین کامپیوتر مبداء و مقصد را مشاهده نمود.
مثلا وقتی یك دستگاه را پینگ می كنید و پاسخ نمی اید شما می توانید با استفاده از Tracert ببنید پیغامتان تا كجای می رود و مشكل از كجاست
 
Pathping :
با اسفاده از این فرمان می توان درصد خطاهای ایجاد شده بین کامپیوتر مبداء و مقصد را مشاهده نمود. در واقع این فرمان ترکیبی از فرمانهای Tracert و Ping می باشد.
 
Route :
این فرمان امکان نمایش و تغییر در جدول Routing کامپیوتر را برای ما فراهم می نماید.
 
خوب این برخی از دستورات مورد استفاده در پروتکل TCP/IP. حالا به سراغ دیگر پروتکل های شبکه می رویم.
 
انواع پروتکل های شبکه (Network Protocol) :
 
1- پروتکل    NET BEUI :
 
این پروتکل برای محصولات مایکروسافت فقط استفاده می شود و موارد زیر کاربرد دارد :
 
•    اگر در شبکه تعداد کامپیوترها حداکثر 20 تا 200 عدد بود.
•    در شبکه های Domain با وجود استفاده از TCP/IP ، پروتکل NET BEUI پیشنهاد نمی شود.
•    این پروتکل قابلیت Route کردن یا مسیریابی را ندارد و همچنین هیچ گونه تنظیماتی ندارد.
2-   DLC :
 
این پروتکل مخصوص محصولات IBM می باشد و در واقع مواقعی که پرینترها بخواهند با یکدیگر ارتباط شبکه ای برقرار کنند استفاده می شود. بعضی از پرینترها به صورت مستقل دارای کارت شبکه هستند و برای استفاده ار چنین پرینترهایی باید پروتکل فوق بر روی آنها نصب شود.
 
3-   پروتکل   Apple Talk :
 
برای ارتباط با کامپیوترهای Apple Macintosh از این پروتکل باید استفاده کنیم.
 
4-     پروتکل  Network Monitor Driver :
 
این پروتکل در مواقعی که بخواهیم Packet ها را از روی کابل گرفته و یا به اصطلاح Capture کنیم و بر روی کامپیوتر خود منتقل کنیم باید چنین پروتکلی بر روی کامپیوتر ما نصب باشد. ( برای سرقت کردن اطلاعات) 
 
5-  پروتکل      NW Link IPX/ SPX / Net Bios Compatible Tranport Protocol :
 
پروتکل IPX/SPX محصول شرکت ناول می باشد. مایکروسافت برای اینکه محصولات خود را سازگار با محصولات ناول بکند پروتکلی تحت عنوان NWLink عرضه کرده است. این پروتکل معادل پروتکل IPX/SPX در ناول می باشد و برای اینکه بتوانیم با کامپیوترهای ناول ارتباط برقرار کنیم ، نصب پروتکل فوق الزامی است.
 
در آخرین پروتکل یکسری اصطلاحات داریم که بگوییم خالی از لطف نیست. 
 
Internal Network Number:
 
این عدد به صورت پیش فرض یک آدرس هگزادسی مال می باشد و به صورت 00000000 می باشد و فقط در موارد زیر مجبور به تغییر این عدد هستیم :
 
1-      زمانیکه کامپیوتر ما به عنوان Server برای کامپیوترهای Netware فعالیت بکند.
 
2-      زمانیکه بر روی کامپیوتر حداقل دو کارت شبکه نصب شده باشد و دو کارت شبکه فوق از پروتکل NWLink استفاده کنند و سرویس FPNW ( file and printer sharing and netware network ) بر روی کامپیوتر نصب شده باشند.
 
3-      زمانیکه در شبکه برنامه هایی مثل SQL Server می باشد. که در این صورت نیز مجبور به عوض کردن Internal network Number می باشیم.
 
Frame Type :
 
به قالب بسته های اطلاعاتی فرستاده شده بین ماشینهای مایکروسافت و ناول گفته  می شود.
 
در این جا بد نیست مطلبی را بگوییم که شاید خیلی از دوستان حتی کسانی که با کامپیوتر و اینترنت کار می کنند نمی دانند و آن این است که در Platform های 2000 و 2003 می توانیم از طریق آدرس URL به یک Print Server در داخل اینترنت و یا اینترانت از طریق پروتکل HTTP پرینت بفرستیم. این قابلیت در Platform های 2000 و 2003 از طریق پروتکل IPP ( Internet Printing Protocol ) انجام می پذیرد.
 

پروتکل ( Protocol ) : در اصل پروتکل رابطی بین کامپیوترها در شبکه ، حالا چه شبکه محلی (LAN ) یا اینترنت می باشد. کامپیوتر ها برای ارتباط با یکدیگر از یک زبان باید استفاده کنند تا بتوانند یکدیگر را شناسایی و در نهایت ارتباط برقرار کنند که به این زبان پروتکل گفته می شود.
 
Protocol TCP/IP :
 
این پروتکل ، پروتکل استاندارد استفاده شده برای کامپیوترها در اینترنت می باشد. این پروتکل از چهار لایه تشکیل شده است :
1- Network Interface   پایین ترین لایه
 
2- Internet
 
3- Transport
 
4- Application  بالاترین لایه
 
لایه Internet شامل پروتکل های زیر می باشد :
1-  IP :
 
این پروتکل یک ارتباط Connection Less با مقصد برقرار می کند و عمل Routing یا هدایت Packet ها را انجام می دهد.
حالا باید بگوییم که Connection Less چیست ؟
در حالت کلی دو نوع Connection وجود دارد :
1- Connection Less : در این حالت برای فرستنده مهم نیست که اطلاعات به مقصد رسیده است یا نه.
2- Connection Oriented : در این حالت گیرنده به محض گرفتن Packet ، فرستنده را از دریافت Packet آگاه می سازد ، که اصطلاحا به آن Acknowledge می گویند.
 
خوب بر می گردیم به مابقی پروتکل ها :
 
2- پروتکل ARP :
 
توسط این پروتکل ارتباط بین IP Address ها و Mac Address ها برقرار می شود. ( البته باید توضیح بدهم که Mac Address یک شماره 12 رقمی به فرمت HEX است که دو به دو از یکدیگر جدا شده اند. و هر کارت شبکه ای برای خود یکی دارد و قابل ذکر است که این شماره فقط برای شما است و در سراسر جهان Unique می باشد ).
 
3- ICMP ( Internet Control Management Protocol ) :
 
توسط این پروتکل ارتباط مخصوص بین کامپیوترهای مختلف برقرار می شود و گزارش پیغامها و خطاهای مرتبط با Protocol TCP/IP توسط این پروتکل کنترل می شود. بطور مثال فرمان Ping برای ارسال پیامها به یک کامپیوتر دیگر از این پروتکل استفاده می کند.
 
4- IGMP ( Internet Group Management Protocol ) :
 
این پروتکل یک حالت Multicasting بین Router ها برای تبادل اطلاعات برقرار می کند. در حالت کلی بین پروتکل های TCP/IP سه نوع ارتباط می توانیم در نظر بگیریم :
 
1-  ارتباط   Broadcast :
در این ارتباط اطلاعات فرستاده شده توسط یک کامپیوتر را همه کامپیوترها دریافت می کنند.
 
2- ارتباط Multicast :
 
در این نوع از ارتباط اطلاعات فرستاده شده از یک کامپیوتر فقط توسط تعدادی از کامپیوترها دریافت  می شود.
 
3- ارتباط Unicast :
 
در این نوع ارتباط اطلاعات از مبدا به مقصد فقط توسط یک کامپیوتر دریافت می شود.
 
لایه Transport :
 
در این لایه دو پروتکل UDP و TCP فعالیت می نمایند که پروتکل UDP ( User Datagram Protocol ) به صورت Connection Less بوده و TCP ( Transmission Control Protocol ) به صورت Connection Oriented می باشد و فرستادن Packet ها را گارانتی می نماید. در حالت کلی سرویس های موجود در روی کامپیوتر از یکی از این پروتکل ها برای ارتباطات استفاده می نماید به طور مثال ارتباط بین Packet های رد و بدل شده بین سرور و سرویس های DHCP و DNS از طریق UDP انجام میگیرد و همچنین سرعت UDP از TCP بیشتر است.
 
لایه Application :
 
این لایه بالاترین لایه مدل TCP/IP می باشد. در این لایه برنامه ها می توانند به منابع شبکه دسترسی داشته باشند. سرویس های DNS ، Telnet ، SNMP ، FTP در این لایه کار می کنند. پروتکل TCP/IP از دو اینترفیس NetBT و Winsock برای ارتباطات برنامه های تحت شبکه استفاده می کند. Winsock برای برنامه هایی که با استاندارد TCP/IP نوشته شده اند مورد استفاده قرار می گیرد و NetBT برای برنامه هایی با استاندارد NetBIOS نوشته شده اند مورد استفاده قرار می گیرد.
 
لایه Network Interface :
 
این لایه به چگونگی قرار گرفتن کابل ها و نحوه قرار گرفتن Device های شبکه اطلاق می شود. در این لایه تکنولوژی هایی مانند Serial Line ، Frame Relay و ATM مورد استفاده قرار می گیرند. قابل ذکر است که در این لایه Frame های اطلاعاتی به Media منتقل می گردد.
 
در جلسه بعدی در رابطه با فرمانهای مورد استفاده در TCP/IP و همچنین دیگر پروتکل های معروف شبکه صحبت خواهیم کرد.

 

تبدیل فایل سیستم ها بدون از دست دادن اطلاعات :

جهت تبدیل فایل سیستمهای FAT16 و FAT32 به فایل سیستم NTFS :

 جهت تبدیل ای نوع از فایل سیستم از دستور زیر در Command Prompt استفاده می کنیم:

Convert Volume /FS:NTFS 

البته شما می بایست به جای Volume نام درایوی از ویندوز را که می خواهید تبدیل به این نوع از سیستم فایل شود را وارد نمایید.

 نکته:

 فایل سیستم موجود در پلاتفرم های NT4 از فایل سیستم NTFS 4.0 پشتیبانی می نماید با توجه به اینکه در پلاتفرم های 2000 و XP از فیل سیستم NTFS 5.0 استفاده می شود. برای اینکه پلاتفرم های NT4 بتوانند چنین فایل سیستم هایی را ببینند باید بر روی آنها حداقل SP4 نصب کنیم. 

 Log های به هنگام نصب ویندوز :

 Log هایی در هنگام نصب ویندوز Xp بوجود می آیند که در زیر به آنها خواهیم پرداخت :

 1) Action Log : فایلی است که در آن کلیه موارد مربوط به مراحل Setup از قبیل کپی شدن فایل ها و موارد مربوط به رجیستری ضبط میشود. ای فایل شام موارد Error log نیز می بشد و محل آن در فولدر ویندوز به اسم فایل SetupACT.LOG می باشد 

 2) Error Log : این فایل شامل تمام خطاهای رخ داده شده در هنگام SETUP را در خود ذخیره می نماید و محل آن فولدر ویندوز به اسم فایل SETUPERR.LOG می باشد.

3) Setupapi.Log : هر بار خطایی در یکی از فایلهای inf ایجاد می گردد در خود ذخیره می نماید.

 4) NetSetup.Log : عملیات مربوط به عضویت در یک Domain و یا Workgroup را در آدرس زیر ذخیره می نماید. که محل آن در داخل مسیر زیر می باشد :

%windir%\debug\NetSetup.log

5)Setup.Log  : این فایل اطلاعاتی که در مورد Recovery Console استفاده می شود را در خود ذخیره می نماید ، که محل آن در مسیر زیر می باشد :

%windir%\repair\seup.log

به نام انكه هر چه می كشیم از اوست

در جلسه اول آموزش ویندوز(XP (70-270 ما در رابطه با کارایی های ویندوز XP صحبت خواهیم کرد. 

ادامه مطلب

ادامه مطلب

ادامه مطلب

با سلام .بعد از استقبال و تقاضاهای فراوان دوستان بای اموزش ویندوز و غیره تصمیم گرفتم یكسری آموش بگذارم تا بعد بریم سر حرفه ای تر شدن

این آموزشها فعلا از سایت صداو سیما است والبته من نحوه شروع و چیدمانش را خوشم نمی اد ولی چون تصویری است خوبه